1. Εισαγωγή
Περπατώντας βιαστικά στον εμπορικό δρόμο την ώρα που ο δυνατός αέρας ταρακινούσε τις πραμάτειες, μία σκιά ορμούσε πάνω μου, χτυπούσε το κούτελό μου και με την ίδια ανύποπτη ταχύτητα χάνονταν ανάμεσα στους περαστικούς.
Μεγαλύτερος ο τρόμος από το κακό, κοκκινίλα στο μέτωπο από ένα σπασμένο κλαδί, κάποιο παρασυρόμενο ρούχο, κανένας δεν φάνηκε να έχει την παραμικρή ιδέα ή ευθύνη μέσα στο κομφούζιο που επικρατούσε.
Κάτι ήταν, ποιός όμως θα μπορούσε να το περιγράψει. Το ίδιο το υποσυνείδητό μου έκανε το επόμενο βράδυ μία αξιέπαινη προσπάθεια να δώσει μία μορφή στην αίσθηση, να ικανοποιήσει κάποια ξεχασμένη γνώση ότι τάχα τα κοράκια έλκονται από τις γυαλιστερές επιφάνειες, γιά να στήσει ένα όνειρο όπου ένα πουλί πήρε την φαλάκρα γιά αυγό.
Ταραγμένος λοιπόν, περιμένοντας να κοπάσει η κακοκαιρία, μπήκα σε κάποια γκαλερί που γιόρταζε τον μισό αιώνα ενός ζωγράφου, πληροφορώντας μας ότι το εκπληκτικό σχέδιό του τοποθετεί τα έργα του στο επίπεδο των εκατομμυρίων δολαρίων ενώ, νέος, λίγο πριν πεθάνει, έλεγε το φυλάδιο, οι θαμώνες των μπιστρό τού δίναν μερικά φράγκα, απωθώντας με μια γρήγορη ματιά, τις προσφορές των έργων του.
Που βρίσκεται λοιπόν η αλήθεια, αν θέλουμε να ξεχωρίσουμε το γεγονός από την περιγραφή του γεγονότος, την μάζα που χτυπάει το κούτελο, τις χρωματισμένες επιφάνειες, το συγκεκριμένο αντικείμενο, το ακριβό ταμπλό, την βιο-λογική οντότητα, το οίκο-λογικό σύνολο και το φυσιο-λογικό πλαίσιο, πότε και πως η δομή γίνεται αντικείμενο και αντίστροφα, πότε ο παρατηρητής είναι αντικειμενικός ή τμήμα της δομής, ποιά είναι η σχέση του φαινομενικού φορμαλισμού και της οντολογικής δομής.
2. Τμήματα της ψυχής
Αντιλαμβανόμαστε, σκεπτόμαστε, δρούμε, γύρο από τον άξονα τού σώματος, ακριβέστερα, από την εικόνα του σώματος, διαχρονικό υπαρξιακό στήριγμα, με στόχο την πράξη που βαφτίζουμε φαινόμενο ή, ακομα πιό άστοχα, αντικείμενο.
Αντίληψη-Σκέψη-Δράση. Ας το πούμε Α-Σ-Δ το τρίο που δένει τις ψυχικές εργασίες, για να μην επαναλάβουμε τις προτάσεις που από την αρχαιότητα μέχρι σήμερα έχουν γεμίσει,δεκάδες, εκατοντάδες, χιλιάδες τόμους, μέσα από τις οποίες μπορούμε να στηρίξουμε πολλές, πάρα πολλές, θεωρίες.
Είναι γεγονός ότι αντιλαμβανόμαστε. Αισθήσεις και αισθήματα καταλήγουν στο στήσιμο ενός διαρθρωμένου περιβάλλοντος, ενός έσω-εξωτερικού κόσμου, που έχει λογική, περιεχόμενο και συνοχή. Πρόκειται για το σύστημα Α.
Είναι γεγονός ότι σκεπτόμαστε. Η δομική λειτουργία του εγκεφάλου κτίζει, ηθελημένα και άθελα, μέσω μιάς λεκτικού τύπου διεργασίας, ένα υπόβαθρο, μία βάση, που θα στηρίξουν τους εν δυνάμει κόσμους. Σύστημα Σ.
Είναι επίσης γεγονός ότι δρούμε, από αντανακλαστικά μέχρι στρατηγικά. Όχι μόνο η ξύπνια μας ζωή χαρακτηρίζεται από την δράση, την συμπεριφορά, αλλά ακόμα και ο ύπνος μας σφύζει από περιόδους έντονης δράσης, αποκομμένη, ευτυχώς, από τους μύες. Σύστημα Δ.
Το υπέρ-σύστημα Α-Σ-Δ είναι οι τρείς διαστάσεις που διαμορφώνουν και προσανατολίζουν τον ψυχολογικό χώρο, όπου κάθε ύπαρξη, στην ουσία κάθε πράξη, κάθε γεγονός, βαφτίζεται ψυχολογικό φαινόμενο, ανθρώπινα σωματικά κατανοητός κόσμος (και χαρακτηρίζουν το Ατομικό, το Συμβολικό και το Συλλογικό)...
3. Όνειρο και Πραγματικότητα
Πιστεύουμε ότι υπάρχει μία διαφορά ουσίας μεταξύ της εμπειρίας του ονείρου και της πραγματικότητας ενώ στο βάθος πρόκειται για την ίδια ψυχική διαδικασία υποκείμενης σε διαφορετικούς μηχανισμούς γέννεσης και ελέγχου, ενός συν-κινητικού σχήματος.
Η αντίληψη της πραγματικότητας γεννιέται με την διάρθρωση των αισθητών από την σκέψη πού συνεχώς διορθώνεται και αναπροσαρμόζεται με το φιλτράρισμα που της επιβάλει η δράση.
Κάτι που βρίσκεται σε καταφανή αντίφαση με την υπαρξιακή συμπεριφορά χάνει την θέση του από την αντίληψη ή γίνεται αυταπάτη και η φέρουσα σκέψη χαρακτηρίζεται σαν φαντασίωση.
Η εμπειρία του ονείρου όμως βρίσκει την πηγή που της προσφέρει η σκέψη, αν όχι παντελώς ελεύθερη από τις αισθήσεις, έστω αυτές που προέρχονται από τις σωματικές μας λειτουργίες, πάντως πολύ πιο εύπλαστη, Tα συγκινησιακά-γνωστικά-λεκτικά σενάρια που η ολογραφική μνήμη έχει στην διάθεσή της προσφέρονται έτσι για την κατασκευή μιας ονειρικής πραγματικότητας που να ικανοποιεί επιθυμίες και να διασκεδάζει φόβους συνδέοντας φαντασίωση, θέση και πράξη.
Το ίδιο υπερσύστημα Α-Σ-Δ, καθώς και η σωματική δραστηριοποίηση και απεικόνιση, βρίσκονται, στις δύο περιπτώσεις, σε λειτουργία με διαφορετικές ποσοτικές διαβαθμίσεις των αντιστοίχων συστημάτων για τις δύο όψεις της φαινομενολογικής πραγματικότητος. Με τις ρίζες στην πραγματικότητα και τα λουλούδια στην φαντασίωση συντίθεται το υπαρξιακό "είναι", εκφραζόμενο στην πράξη μεταξύ αντικειμένου και φαντάσματος.
4. Το κεντρικό ερώτημα
Πριν αγγίξουμε διάφορα ψυχολογικά θέματα, καλό είναι να βρούμε το κουράγιο να θέσουμε την ερώτηση: είναι ο κόσμος, ιδιαίτερα το φαινόμενο της ζωής,αποκωδικοποιήσιμος, δηλαδή κατανοητός, ακόμα και εάν γνωρίζουμε λιγότερο ή περισσότερο καλά μερικές μόνον πτυχές του συστήματος, ή, οποιαδήποτε απεικόνιση, όσο ισχυρή και αν είναι, δεν δίνει παρά μία στατική περιγραφή ενός συνεχώς, άρα φύσει μη αποκωδικοποιήσιμου, εξελισσόμενου σύμπαντος ή μορφής ζωής, εκτός και εάν αυτή αναγνωριστεί διαχρονικά και υπερβατικά με υπολογιστική ισοδυναμία πεδίου που είναι και η δομή στην οποία υπάρχει το στοιχείο και ο χρόνος ( μια κυκλική φάση, διάστημα μεταξύ δύο κατα-στάσεων με κλίμακα την σταθερά του Plank) βάσει της ελαχιστοποίησης του dActionxdPhase.
Στα μαθηματικά, ένα καθαρά συμβολικό πεδίο γνώσης, αφού ορίζουμε το μαθηματικό αντικείμενο (και οι δύο προτάσεις έχουν τους υποστηρικτές τους), φαίνεται ότι, διακρίνοντας επίπεδα δράσης είναι δυνατόν να δημιουργηθούν αυτόνομα εξελισσόμενε πεδία του συστήματος που είναι αδύνατον να προβλεφθούν με τις αρχικές διαδικασίες αν και προκαθορισμένα..
Στην φύση και ιδιαίτερα στην εκδήλωση της ζωής, μία τέτοια λειτουργία μεταφράζεται στην ύπαρξη αδήλων υποσυστημάτων που καθορίζουν τις αρχές δομής των απροσδιόριστων πρόδηλων μορφών πριν εκδηλωθούν σε εναργείς, φαινομενικά εκδηλωμένες και οντολογικά προσδιορισμένες, συμπεριφορές και αντικείμενα, πράγμα που αναιρεί την αντίθεση μεταξύ εξέλιξης και προκαθορισμού, αναγνωρίζοντας την προσαρμογή βασικών δομών.
Αυτό που οι διάφοροι πολιτισμοί έχουν κατά καιρούς ονομάσει δημιουργία και οι επιστήμες εξέλιξη, φαίνεται να συγκλίνει στην θέαση μίας υπερβατικής πηγής περιοδικά, και κατ΄ακολουθία χρονικά, κατανοητών φαινομένων τα οποία μπορούν και να υφίστανται την αποδόμηση της εντροπίας.
Ο Κόσμος εκφράζεται με μία μιγαδική γεωμετρία όπου το πραγματικό τμήμα διαγράφει την υλική συνιστώσα και το φανταστικό την κυματική, μή ευκλείδεια, οντολογία του αιθερικού κενού, ή ακομα καλλίτερα ότι η πραγματικότητα έχει μία φυσική και μία μετα-φυσική έκφραση όπου φαινομενολογία αλλά και οντολογία υπάρχουν όταν συμβολίζονται από μαθηματικό λογισμικό, χωρίς να μπορούμε τελικά να διακρίνουμε αν πρόκειται για φαινομενολογικό φορμαλισμό ή οντολογική δομή.
5. Το υποσυνείδητο και η σκέψη
Το άδηλο, όπως το ονόμαζαν οι επικουρικοί φιλόσοφοι, το σημερινό υποσυνείδητο, εξ ορισμού "άπιαστο¨, φορέας σωματικών δεδομένων και εμπειρικών προσαρμογών, μπορεί να μην είναι άμεσα παρατηρήσιμο, κατανοητό και περιγράψιμο, ψηλαφίζεται όμως από την δομική επίδρασή του στην συμβολική, την δια των ειδών σκέψη, το προ συνειδητό για μερικούς, και, κυκλικά, στην αντίληψη, το συνειδητό, καθώς και στην δράση, την συμπεριφορά, δηλαδή το σύστημα Α-Σ-Δ.
Μπορούμε να συλλογιστούμε το υποσυνείδητο σαν μία συνεχή εντολή που δίνεται στην σκέψη για να προσαρμοστεί και να εξελιχθεί ανάμεσα στην αντίληψη και την δράση. Έτσι το αντιμετωπίζουμε σαν ένα ενδογενές πρόγραμμα, την προέλευση του οποίου δεν θα γνωρίσουμε ποτέ, τουλάχιστον όσο το βλέπουμε καθισμένοι πάνω στις φευγαλέες και ανελισσόμενες δημιουργίες του. Το συνειδητό δινει το μέτρο της περιγραφής του συστήματος Α-Σ-Δ.
Με τον ίδιο τρόπο που κάποιος κεντρικός αλγόριθμος, ας θυμηθούμε τον "ρυσμό" του Δημόκριτου, γεννάει την φευγαλέα, μεταβαλλόμενη και αναγνωρίσιμη φαινομενική πραγματικότητα, το υποσυνείδητο δίνει τον λόγο στην σκέψη, κρατώντας κλειστά τα χαρτιά τού Λόγου, που "εν αρχή ήν" ώστε ποτέ κάποιος ανθρώπινος νους από την τοπογραφία της παροδικής του στέγης να μην συμπεράνει την δομή της παντοτινής του κατοικίας.
Η Σκέψη-Λόγος είναι και το κλειδί της συμβολικής Πράξης που έκτεισε ο Sapiens σαν διέξοδο στην υπερβολική ανάπτυξη αυτού του φορέα, ανάμεσα στην Αντίληψη και στην Δράση, έναντι του Neanderthal.
Ας έρθουμε όμως σε πιο πρακτικούς στοχασμούς, που δεν έχουν σαν στόχο την αντικατάσταση μύθων από μύθους αλλά την αμφισβήτησή τους σαν απόλυτη αλήθεια, ερευνώντας την λειτουργικότητά τους και οριοθετώντας την ισχύ τους.
6. Ψυχανάλυση
Ίσως από τις πιο παρεξηγημένες και πάρα-εξηγημένες τόσο γνωστικές λειτουργίες όσο και αναγνωρισμένα επαγγέλματα. Ο καθένας έχει άποψη, από την φιλοσοφική διατριβή μέχρι την ανόητη καρικατούρα, σοφοί ψυχαναλυτές συγχέονται με δογματικούς ψυχιάτρους, αγνοώντας την δομική ανάλυση της ψυχοσύνθεσης και των συμπλεγμάτων, συγχέοντας συ-ζήτηση και κατά-ληψη, φαινομενολογία και οντολογία.
Η ψυχανάλυση, όπως χτίστηκε στις αρχές του εικοστού αιώνα, λύση στα αδιέξοδα του Charcot, συγγενεύει με την ψυχό-ανάλυση που κάτω από μύριες διαφορετικές μορφές γνώρισε, από γεννησιμιού της, η ανθρωπότητα. Παρ΄ όλο ότι η ψυχανάλυση δανείστηκε μεθόδους και ορολογία από την ευρύτερη ψυχό-ανάλυση, συχνά αγνοώντας την ιστορική και συμβολική πολυπλοκότητα, πήρε σαν ακρογωνιαίο λίθο την λύση του οιδιπόδειου μύθου, όχι σαν γεγονός αλλά σαν δομική σταθερά, αντι για στοιχείο μεταξύ άλλων, γιά την εξάλειψη των νευρωτικών εκδηλώσεων, μέσα σ΄ένα ιουδαϊκό ομολογείν και όχι απολογείν, που απολυτρώνει την σκέψη, διαγράφει την συμπεριφορά και οδηγεί την πράξη.
Ενώ, η ψυχανάλυση, έδινε τον λόγο στον υποκειμενικό κόσμο, διάρθρωνε τα συναισθήματα κι τις εμπειρίες, συγχρόνως εστίαζε το αιτιολογικό πεδίο αναφοράς σε αυτό το ανακατασκευασμένο οιδιπόδειο σύμπλεγμα που χρησιμοποιούσε για να υποβαθμίσει, ηθελημένα, άλλα ερωτηματικά σχετικά με την δόμηση των διαπροσωπικών σχέσεων και ιδιαίτερα την κατανομή των εξουσιών και της δομικής ανέλιξης, θέλοντας να δει τις ερωτικές επιθυμίες σαν πηγή και όχι αποτέλεσμα ή σύμπραξη άλλων ορμών, ιδιαίτερα της αγάπης και του μίσους, της στάσης και της ανέλιξης.
Ένας υποκειμενικός λόγος λοιπόν χαρακτηριζόταν σαν αντικειμενικός Λόγος, ταυτιζόταν εσχατολογικά με το υποσυνείδητο και μία συμφωνία "κυρίων" φίλτραρε από τις δυο πλευρές, τα λόγια της αναδυόμενης, στο ψυχαναλυτικό πλαίσιο, σκέψης, με την ηθελημένη αυταπάτη της ελεγχόμενης γνώσης του υποσυνειδήτου και την αποστροφή από την ανάλυση της σωματικής απεικόνισης, γεγονός που έδωσε στην γνωσιολογική ψυχολογία ένα πάτημα για να γεμίσει ορισμένα κενά και στην ψυχολογία της συμπεριφοράς να διαλευκάνει ορισμένους αυτοματισμούς.
Με απλά λόγια μπορούμε να πούμε αν όχι τι είναι η ψυχανάλυση, τι έκανε, έδωσε λεκτική, δηλαδή συνειδητή, έκφραση στις ορμές που έβρισκαν, κατ' ανάγκη, εικονική, κινητική και συγκινησιακή διέξοδο (talking cure).
Ας ξανάρθουμε όμως σε αυτήν την τόσο παρα-εξηγημένη και παρεξηγημένη διαδικασία, την ψυχανάλυση καθώς και τα διάφορα παράγωγά της.
Βασικά η ψυχανάλυση είναι η δια-λεκτική - δηλαδή λέμε κάτι σε κάποιον που ακούει και μπορεί να ακούει χωρίς να δίνει απαντήσεις βασισμένες στα προσωπικά του προβλήματα - των υποσυνείδητα αναδυόμενων παραστάσεων που δημιουργούνται μέσα στην σχέση ψυχαναλυτή-ψυχαναλυόμενου.
Σε αυτή την πολύ συνοπτική παρουσίαση θα πούμε ότι η ψυχανάλυση δεν είναι ούτε μία συζήτηση σαλονιού ούτε μάθημα, το υποσυνείδητο του αναλυόμενου θα φέρει στο πλαίσιο του αποκλειστικά λεκτικού πεδίου το πεπλεγμένο δράμα του, που, από μόνο του, παρουσιάζει τις δομικές συντεταγμένες του.
Ένα άλλο λεπτό σημείο είναι τα λεγόμενα εξελικτικά στάδια, που έχουν ευρύτερες λειτουργίες, αφού περνώντας από την ανέλεγκτη ικανοποίηση, στον έλεγχο και ακόμα στην επιθετική συμπεριφορά, όταν η λίμπιντο διαπλέει σε ζωτικά όργανα και λειτουργίες, ακόμα και της κατανόησης, εκφράζουν συναισθήματα, οριοθετούν περιοχές, ταιριάζουν άτομα, δομούν αντιλήψεις και γνωσιολογικά συστήματα.
Η σύνθεσή τους ξεπερνάει τα κλασικά ψυχαναλυτικά πλαίσια και ανάγεται σε μία ευρύτερη ηθολογική κατανόηση.
Είναι πάντως σαφές ότι η κλασική, σύντομη - γιατί όσο συγκινησιακά φορτισμένη και να είναι, εσωκλείει ηδονή και εθισμό - ψυχανάλυση είναι η οδός για την μελλοντική αποφυγή των αδιεξόδων στα οποία οδηγεί η σύγκρουση παραμυθιών και δεν παρουσιάζεται σαν φαρμακολογική ψυχιατρική επιστημονικά αντικειμενική αλλά συνεργάζεται με την βούληση του υποκειμένου στον χώρο του συμβολικού συστήματος Α-Σ-Π.
7. Συμπλέγματα ή ενοχοποιήσεις;
Χωρίς λοιπόν να αμφισβητήσουμε την ύπαρξη ορισμένων συμπλεγμάτων καλλίτερα είναι να διερωτηθούμε για τον βαθμό διαστρέβλωσης που έχουν υποστεί, είτε από την υπέρ απλοποίησή ή την μυθοποίησή τους, αυτά τα μνημο-συναισθηματικά σενάρια συμπεριφοράς, που, στην, τελευταία ανάλυση, δεν γίνεται λόγος για την κατανόηση, την αποδοχή και την τοποθέτησή τους στο ιδανικότερο πλαίσιο που οι διαστάσεις της φύσης και της κουλτούρας προσδιορίζουν, αλλά χρησιμοποιούνται για να χαρακτηρίσουν, να ενοχοποιήσουν και να επαίσχυνουν τον οποιοδήποτε από ειδικούς και μή.
Πρόκειται λοιπόν αφ'ενός γιο το οιδιπόδειο σύμπλεγμα σε μία υπεραπλουστευμένη έκφρασή του που έχει αποβάλει τα περισσότερα κοινωνικά, πολιτικά και ψυχολογικά στοιχεία του μύθου, συγχέοντας την φύση των φορέων, τους ρόλους τους, την διαχρονική φυσιολογική και γνωσιολογική εξέλιξή τους, το ιστορικό περιβάλλον, το νομικό πλαίσιο, χάνοντας τελικά από το πεδίο ανάλυσης τον πυρήνα και την δομή του συμπλέγματος, για να καταλήξει σε μία σαδιστική έκφραση εξουσίας.
Αφ΄ετέρου έχουμε να κάνουμε με την ομοφυλοφιλία, που πέρα από τις ιδιαίτερες περιπτώσεις τής ψυχολογικής μορφής του που είναι δομικά συνδεδεμένη με ένα άλυτο οιδιπόδειο σύμπλεγμα που έχει σχέση με κάποιο παρεμβαλλόμενο τρίτο με ναρκισσιστικό διεστραμμένο χαραχτήρα, ο χαρακτηρισμός αυτός χρησιμοποιείται με τον πιο αισχρό, καταχρηστικό και ανίδεο τρόπο για να ρίξει μία σκιά, πράξη που ούτε η ψυχιατρική ούτε η πολιτεία πλέον στηρίζουν, και να αποδιοργανώσει, με τα κατάλοιπα των προκαταλήψεων, την υπαρξιακή και ναρκισσιστική υπόσταση του ¨κατηγορουμένου".
8. Δίψα για μύθους
Θα μπορούσαμε να διερωτηθούμε γιατί μας σερβίρουν τόσους μύθους που τόσο αποτελεσματικά μας πλέκουν ένα γνωσιολογικό περιβάλλον και κατόπιν ένα πεδίο δράσης μέσα στο οποίο καλούμεθα να δημιουργήσουμε και να καταστρέψουμε, να παράγουμε και να καταναλώσουμε, χωρίς την παραμικρή από μέρους μας αμφισβήτηση για την σκοπιμότητα, προέλευση και θεμελίωσή τους.
Φόβος, ανασφάλεια, μοναξιά ή κάτι άλλο μας κάνει να αποδεχόμεθα μύθους που μας εξασθενούν και εξουθενώνουν, ή, απλά άγνοια; Λίγο από όλα αυτά, ασφαλώς, αλλά στο κέντρο υπάρχει η ανάγκη της εγωτικής ανάδειξης, πολύ συχνά με τάση υπερτροφίας, που προκύπτει λιγώτερο από αντικειμενική υστέρηση διάφορων υπαρξιακών παραγόντων αλλά περισσότερο από το κυνήγι κάποιου αλλότριου σεναρίου στημένου με τον μηχανισμό της "κλικ-κλακ απάντησης" (9).
Η εξάρτηση από τον δικό μας μύθο οδηγεί στην αποδοχή ενός ολόκληρου συστήματος μύθων. Η συνάντηση με έναν ψυχολόγο-ψυχαναλυτή μπορούν να ρίξουν ένα πρώτο φως στο περιεχόμενο του "προσωπικού" μας μύθου πριν ακολουθήσει, μέσα από μία εκτενέστερη ανάλυση, η αποδόμηση και αναδόμηση της εικονικής μας προσωπικότητας.
Με αυτό το πρώτο βήμα αποδεσμεύεται η γνωστική ικανότητα και η δυνατότητα αναγνώρισης του μυθοποιητικού μηχανισμού, που, εν κατακλείδι, υπερβαίνει το ατομικό πλαίσιο και γίνεται ένα συλλογικό και αναμφισβήτητο σύστημα αναφοράς.
9. Κλικ-κλακ απάντηση
Με βάση τις ορμές, τις επιθυμίες, αν μείνουμε σε μία γενετική αντίληψη του όρου, μαζί με τα ενδογενή δομικά υποστρώματα και τις αντιληπτικές ικανότητες σε κάποιο στάδιο ανάπτυξης, κτίζονται οι διάφορες συμπεριφορές, με θετική ή αρνητική, κλασική ή, πολύ αποτελεσματικότερα, λειτουργική ενίσχυση των αντιδράσεων.
Εάν στην αντικειμενική εκδήλωση της συμπεριφοράς συμπεριλάβουμε την υποκειμενική διαμόρφωση της σκέψης ή ακόμα και σωματικές λειτουργίες, τότε βρισκόμαστε στην θέση να επηρεάσουμε, για να μην πούμε διαμορφώσουμε, χαρακτήρα, προσωπικότητα και παθολογία.
Όποιος κάνει άλογο ξέρει ότι μπορούμε να συνδυάσουμε ένα θόρυβο, κλικ, ας πούμε, με μία λιχουδιά και την ζητούμενη συμπεριφορά, όχι αναγκαστικά κάθε φορά, αλλά αρκετά συχνά ώστε μόνον ο θόρυβος να δίνει το ζητούμενο αποτέλεσμα, με τον ίδιο τρόπο έναν άλλο ήχο, κλακ, με κάτι που ενοχλεί λίγο το άλογο, μία μικρή πίεση με το δάχτυλο, ένα βλέμμα αδιαφορίας, με κάτι που δεν θέλουμε να κάνει.
Χειρίζοντας έντεχνα τους ήχους αυτούς και δραστηριοποιώντας κατά καιρό τα κίνητρα ή αντικίνητρα, καταφέρνουμε, σε ένα "νορμάλ" άλογο, γιατί υπάρχουν και εδώ ακραίες νευρωτικές και ψυχωτικές καταστάσεις (με πολύ απλά λόγια και με λειτουργικά κριτήρια νευρωτικός είναι αυτός που μπερδεύει κίνητρα και αντικίνητρα, ψυχωτικός αυτός που δεν τα αντιλαμβάνεται), να σταθεροποιήσουμε ένα πλέγμα συμπεριφορών, να χαράξουμε ένα χαρακτήρα.
10. Και στον άνθρωπο;
Θα περιμέναμε τα πράγματα να είναι πολύ πιο περίπλοκα στον άνθρωπο, λόγω της ευφυίας του, της νοημοσύνης του. Σε πολλές όμως περιπτώσεις είναι απλούστερα γιατί έχει αδρανοποιήσει το αίσθημα του κορεσμού που τα περισσότερα ζώα έχουν διατηρήσει.
Δεν χρειάζεται μεγάλη επιστημονική παρατήρηση για να καταλάβει κανείς ότι το ένα τρίτο του πληθυσμού που είναι υπέρβαρο έχει παραδοθεί στο έλεος του κολατσιού με μία απ' ευθείας εξάρτηση από το κίνητρο και με μικρή σχετικά λειτουργική μάθηση ως προς την διαφήμιση και τον μιμητισμό.
Σε άλλες όμως περιπτώσεις η δύναμη της υποβολής εικόνων, ιδεών και αντιδράσεων σε συνδυασμό με το αταβιστικό υπόβαθρο της αγέλης για την ιεραρχική κατάταξη του ατόμου στην ομάδα, σαν να βρισκόμαστε ακόμα στην φάση του πιθηκανθρώπου, είναι τέτοια που ο δευτερογενής ναρκισσισμός, κατά κάποιο τρόπο η ιδέα που σχηματίζουμε και προβάλουμε για τον εαυτό μας, υποσκελίζει τον πρωτογενή ναρκισσισμό, την αίσθηση και αναζήτηση μίας λειτουργικής και ευχάριστης σωματικής και πνευματικής κατάστασης, ομοιοστασίας.
Θα μπορούσαμε ακόμα να επικαλεσθούμε τις διανοητικές ικανότητες του λεγομένου homo sapience, για να εξηγήσουμε τις επιτεύξεις του, που πέρα από το δομικό εγκεφαλικό υπόστρωμα, ανάγονται σε ευρύτερα κοινωνικά φαινόμενα υποβολής, όπως, ένα πρόσφατο πείραμα απέδειξε, όπου ένας διάσημος βιολιστής έπαιζε ινκόγκνιτο στο μετρό της Νέας Υόρκης κάτω από την απόλυτη αδιαφορία των περαστικών.
11. Ο μύθος της οικονομίας
Μετά από τις λίγες γενικότητες που συζητήσαμε, ας έρθουμε σε θέματα πιο συγκεκριμένα όπως αυτό της οικονομίας που βασικά ταυτίζουμε με την συσσώρευση πλούτου και, απλούστερα, με την απόκτηση χρήματος, αποσυνδέοντας το από το "ευ-ζείν", τόσο το ψυχολογικό, το κοινωνικό αλλά ακόμα και το υλικό.
Ξεχνάμε ότι μεγιστάνες του πλούτου, πανίσχυροι αρχηγοί, λίγους αιώνες πριν, μπορούσαν να υποφέρουν τα πάνδεινα για κάτι που ο ασήμαντος "προλετάριος", στις ημέρες μας βρίσκει ανακούφιση στο ιατρείο της γειτονιάς, ότι τα χρυσά κουτάλια δεν έφερναν τις πλεονάζουσες θερμίδες που κατακλύζουν τον υπέρβαρο τηλεθεατή και ότι οι στολισμένες καρότσες δεν πεταγόντουσαν στην άλλη άκρη της γης για να αλλάξει τοπίο ο αγχωμένος συνταξιούχος.
Τόσο περίεργη είναι η συσχέτιση πλούτου, χρήματος και επίλυση αναγκών ή ικανοποίηση επιθυμιών, που κάποιο νούμερο καθορίζει ιδέες, σκέψεις και συμπεριφορές, συχνά υποκαθιστώντας ακόμα και τα ίδια τα αγαθά, όπου το αντί-κείμενο χάνει τον ρόλο του σαν καταλύτη της πράξης.
Τέτοια είναι η αλλοτρίωση της κρίσης που ο μέσος πολίτης-καταναλωτής δεν έχει αντίληψη των δυνατών και αδύνατων όψεων της τεχνολογίας που χρησιμοποιεί, την αλληλεξάρτησή της από τις ενεργειακές μορφές (αγνοεί ότι για την διαθέσιμη τεχνολογία, όλα καταλήγουν στην ενέργεια ), ούτε βέβαια της πραγματικής αξίας και κόστους της ή ακόμα τις διαδικασίες δημιουργίας διανομής και επιβολής της. Όσο για τις εναλλακτικές μορφές της, πολύ περισσότερο, δεν τοποθετεί τις επιλογές του σε ένα γενικότερο γνωσιολογικό πλαίσιο.
Έτσι ο πρωτογενής ναρκισσισμός της χρήσης μετατίθεται σε ένα δευτερογενή ναρκισσισμό της απόκτησης όπου η συμβολική ικανοποιήσει ανοίγεται στον συστηματικό εξωτερικό έλεγχο.
Η δομική κρίση του 2009 είναι η ατράνταχτη απόδειξη ότι το οικονομικό παραμύθι στην διάθεσή μας επί δεκαετίες απείχε απίστευτα από τις στοιχειώδεις βάσεις για μία σταθερή, φιλική και ορθολογική καταναλωτική κοινωνία. Η προσφορά χρήματος που έπρεπε, απουσία κάποιου Bretton Woods, να βασίζεται, για μία νομισματική ομάδα, στα κέρδη των εισηγμένων μείον το κόστος των δημοσίων ελλειμάτων, στηρίχθηκε σε λογικές κερδοσκοπίας.
12. Αγέλη και κοινωνία
Η παντελής απουσία "οπλικών" οργάνων στον άνθρωπο δείχνει την απόλυτη εξάρτησή του τόσο από την ομάδα όσο και από κάποιο, έστω και στοιχειώδες, εργαλείο, πράγμα που μαρτυράει ότι η επικοινωνία και η δομική σύλληψη είναι πρωτογενείς λειτουργίες, δηλαδή, δεν εξαρτώνται για την ανάδυση τους από κάποια εμπειρική εξωτερική συγκυρία.
Απλά το είδος θα είχε εξαφανιστεί εάν περίμενε κάποια φυσική επιλογή που θα ξεχώριζε και σταδιακά ανέπτυσσε αυτές τις λειτουργίες. Το πως έγινε, ή σωστότερα το πώς γίνεται αυτό, δεν το γνωρίζουμε. Διαπιστώνουμε όμως ότι η ανθρώπινη αγέλη ήταν ήδη μία κοινωνία όπου οι γνωσιολογικές ικανότητες, χαρακτηριστικά του homo sapience sapience. δομούσαν επικοινωνία και εργαλεία μέσα σε μία οργανωμένη και σύνθετη κοινωνία.
Το ερωτηματικό είναι περισσότερο κατά πόσο η φύση περνάει μέσα από αυτό που αποκαλούμε πνεύμα για να δημιουργήσει τον φορέα της πράξης που ταυτίζουμε, στην ευρύτερη έννοια, με τον πόλεμο, εναντίωση σε αυτό που μας απειλεί, και κατά πόσο μετατρέπει την καταστρεπτική συνιστώσα της σε εποικοδομητικό έργο.
Είμαστε σε θέση να στηρίξουμε την πρόταση ότι οι λεγόμενες πρωτόγονες κοινωνίες μόνον πρωτόγονες δεν ήταν, αποτελούμενες, ορισμένες, από άτομα ίσης, αν όχι ισχυρότερης διανοητικής ικανότητας από πολλές σύγχρονες και ότι αυτό που ονομάζουμε εξέλιξη δεν είναι, συχνά, άλλο από μία μιμητική ακολουθία, πολλές φορές χωρίς συνοχή, δομών σκέψης και διαδικασιών παραγωγής, όπως αυτών που διοχετεύουν οι "περιθωριακοί" από εκατοντάδες αιώνες.
13. Η αυτ-απάτη της γνώσης
Εάν δεχθούμε ότι η γνώση είναι συσχετισμένη με την ευφυία που, με την σειρά της, ανάγεται στην ικανότητα αναγνώρισης δομών (pattern recognition), ξανασυναντήσαμε το σύστημα Α-Σ-Δ, Αντίληψη-Σκέψη-Δράση(2), με την γλωσσική συνιστώσα να παίξει ένα ιδιαίτερο ρόλο.
Κατέχουμε τεράστια αποθέματα πληροφορίας για να μπορούμε να επιβιώνουμε και για να πραγματοποιούμε αυτήν την συνεχή συναλλαγή με το περιβάλλον μας, την φύση. Τόσα πολλά που ούτε να τα φανταστούμε μπορούμε ούτε πολύ περισσότερο να τα πούμε.
Από την πληροφορία, πρόγραμμα, που βρίσκεται κωδικοποιημένη στα κύτταρά μας μέχρι αυτήν που διέπει τα γαλακτικά συστήματα, για να μην κάνουμε νύξη αυτής που δομεί τον ατομικό και υπο-ατομικό κόσμο, που γράφουν την φυσική, κοινωνική και ατομική ιστορία, έχουμε, εν δυνάμει, γνώση των φαινομένων που η γλωσσική μας ικανότητα μπορεί να περιγράψει και, στην πράξη, αυτών που το εκάστοτε κατεστημένο επιτρέπει να ειπωθούν.
Διπλό φίλτρο, φυσικό και κοινωνικό, στην γνώση, το πέρασμα από την γλωσσική έκφραση. Αφενός γιατί ακόμα και εάν σαν αρκετά ισχυρό σύστημα μπορεί να προσομοιώσει έστω και σε γενικές γραμμές την φύση δεν παύει να είναι μία φαινομενολογία όσο βρίσκεται δέσμιο της μονοδιάστατης γλωσσικής έκφρασης υποκαθιστώντας κάθε σωματική εκδήλωση, έχοντας αντίληψη του επιπέδου σύγκλησης φαινομενολογίας και οντολογίας που ζητάμε ή που είναι εφικτό, ενώ γνωσιολογικά είναι πολύ πιό αποδοτικό να λέμε ότι τα πράγματα είναι σαν..., παρά ότι είναι.
Αυτή λοιπόν η αυταπάτη, που σε κάποια σημεία θα χαρακτηρίζαμε ευεργετική, μετατρέπεται σε απάτη όταν άμεσα ή έμμεσα προσβάλει το φυσικό και σωματικό ευ ζην.
14. Δεν είστε ένοχοι
Αλίμονο λοιπόν σε όποιον προσαρμόζεται ή σε όποιον παραμένει έφηβος/η, διπλό αδιέξοδο εάν δεν υπήρχε ο ψυχολόγος-ψυχαναλυτής που αποκωδικοποιεί την λεγόμενη πραγματικότητα, διαλευκάνει τις επιθυμίες και αναλύει τις πράξεις, απελευθερώνει τον λόγο από την θέση της απολογίας, βήμα προς την ολοκλήρωση.
15 Συμβολική, άδεια αγορά
Είναι πλέον δεδομένο, και ευτυχώς, ότι στην καταναλωτική κοινωνία μας, πολλές από τις αγορές μας δεν ανταποκρίνονται σε μία άμεση ανάγκη αλλά έχουν συμβολικό χαρακτήρα, δηλαδή σημαίνουν κάτι άλλο, δίνουν ικανοποιήσει σε κάποιο άλλη "ανάγκη" που πιστεύουμε ότι θα ικανοποιήσουμε με την αγορά αυτή.
Έτσι λοιπόν, και γιο να πάρουμε ένα μπανάλ παράδειγμα, θα αγοράσουμε ένα σπορ αυτοκίνητο με μερικές δεκάδες παραπανήσια άλογα, όχι απλά γιο να το έχουμε και να το δείξουμε, και πάλι γιατί όχι, αλλά, και εδώ υπεισέρχεται ένα ακόμα πιο ύπουλο κίνητρο, για να ταυτιστούμε με τον ραλίστα, πράγμα που ενισχύει την εκτίμηση του εαυτού μας, χωρίς βέβαια τις απαραίτητες ικανότητες και την απαιτούμενη εκπαίδευση.
Πάρα πολλές από τις ενέργειές μας λοιπόν αποβλέπουν στην εικόνα του εαυτού μας που θα κατασκευάσουμε και θα προβάλουμε, πραγματοποιώντας το σκέλος της αγοράς, ξεχνώντας όμως την αντίστοιχη προσαρμογή ή διαφοροποίηση της συμπεριφοράς.
Βέβαια το καταναλωτικό σύστημα έχει κάθε λόγο να δίνει την εντύπωση ότι μία καινούργια αγορά θα λύσει το πρόβλημα που, συχνά, τελικά οξύνεται ακόμα περισσότερο όταν ο καταναλωτής αντιλαμβάνεται ότι χωρίς να αλλάξει ο ίδιος, χωρίς να δει τον κόσμο διαφορετικά, πράγμα που απαιτεί προσπάθεια και θέληση, το αντικείμενο παραμένει ένα κενό, άδειο, σύμβολο.
Ο κύκλος αγορά, κατοχή δεν κλείνει με την αντίστοιχη προσωπική ανέλιξη, αλλαγή της συμπεριφοράς, πράγμα που οδηγεί σε πολλαπλές, επαναλαμβανόμενες αδρανείς και χωρίς νόημα αγορές, καλιεργώντας το συναίσθημα της ματαιότητας.
16. Ο μύθος της εξέλιξης
Έχουμε υποθέσει, σε σχεδόν όλους τους τομείς της ύπαρξης, ότι η εξέλιξη είναι ένας μηχανισμός που οδηγεί από το απλούστερο στο πιο σύνθετο, από το σχετικά πρωτόγονο στο εξελιγμένο.
Εάν όμως αυτός δεν είναι ο κανόνας, εάν αυτό που μπορούμε να αποκαλέσουμε ¨εντροπία της εξέλιξης¨ λαμβάνει χώρα και η μετά-δομή είναι υποδεέστερη της προ-δομής. Εάν το άτομο, το βακτηρίδιο είναι ¨καλλίτερες¨ δομές από το μόριο ή το κύτταρο ;
Εάν κάποια δομική τελειότητα έχει επιτευχθεί, δεν είναι παράλογο να υποθέσουμε ότι κάποια εξέλιξη θα την αποδομήσει. Εάν κάποιο ανθρωποειδές με πνευματικές ικανότητες και κοινωνικές λειτουργίες εντελώς διαφορετικές προ υπήρξε, γιατί δεν μπορούμε να πούμε ότι ο σύγχρονος άνθρωπος και ο λεγόμενος πολιτισμός του δεν είναι μία αποδομημένη μορφή του ;
Την στιγμή που η αρχή της εντροπίας διέπει τα φυσικά φαινόμενα και εναντιώνεται μόνον με την ενεργειακή αρωγή, ποια είναι η αντίστοιχη παροχή για την ζωή, την κοινωνία, την ψυχή που μπορεί να διαρθρώσει το δομικό μοντέλο μετά τις γεωλογικές μεταβολές των δέκα τελευταίων χιλιάδων ετών ( Earth in Upheaval by Immanuel Velikovsky ) ;
Όσο αφορά στην τελευταία, στην λειτουργία της ψυχής, μπορούμε να πούμε ότι για να μην υφίσταται την αποδόμηση της εντροπίας, μία περιοδική αναδιάρθρωση τόσο του περιεχομένου όσο και των λειτουργιών της, με την συνοδεία ψυχολόγου, είναι επιθυμητή, ανεξάρτητα από τους ενδεχόμενους προσωπικούς προβληματισμούς.
19. Ψυχωτικοί και Νευρωτικοί χαρακτήρες
Θα μείνουμε στο επίπεδο του χαρακτήρα, γιο να μην μπούμε στα χωράφια της ψυχιατρικής, όταν δηλαδή το άτομο, με την ιδιοσυγκρασία του, με τις ιδιαιτερότητές του, καταφέρνει ακόμα να ανταποκριθεί στην καθημερινότητα.
Διακρίνουμε λοιπόν την ψυχωτική (στην ελληνική ορολογία αναφερόμεθα συχνά στην ψυχασθένεια, πράγμα που μας βγάζει από αρκετές δυσκολίες) και την νευρωτική διάθεση.
Οι δύο προδιαθέσεις έχουν τις πηγές τους στο υποσυνείδητο, στο σύστημα σκέψης, που μπορεί να είναι άδηλη, πρόδηλη ή εναργής, στο σύστημά Σ, όπως ορίσαμε στην παράγραφο 2 ένα από τα τρία μέρη της ψυχής, μαζί με τα άλλα δύο, το Α, την αντίληψη και το Π, την πράξη.
Στην πρώτη περίπτωση το σύστημα Σ επηρεάζει υπέρμετρα το Α, την αντίληψη, διαστρεβλώνοντας συνήθως τα φυσικά και ηθικά όρια της αντικειμενικής και κοινωνικής πραγματικότητας, με πιθανές εκδηλώσεις υπέρβασης ορίου, ενώ στην δεύτερη το Σ φορτώνει με πληθώρα αντικρουομένων ορίων το σύστημα Π, την πράξη, διαταράσσοντας την συμπεριφορά και οδηγώντας ίσως στην απραξία.
Η συμβολική ανάπλαση και αναπαράσταση της πραγματικότητας, χαρακτηριστικό του ανθρώπινου είδους μεταφέρει αυτές τις επιδράσεις και στα διανοητικά έργα του ατόμου και, κατ΄επέκταση, της κοινωνίας.
Έτσι μπορούμε να πούμε ότι πολλά ψυχολογικά φαινόμενα πηγάζουν από την σκέψη, το Σ ακριβέστερα, και ότι η ψυχολογική αντιμετώπιση φέρνει απαντήσεις, όσο τουλάχιστον σωματικά και νευρολογικά δεδομένα, γνωστά ή άγνωστα δεν κυριαρχούν.
Ας μην ξεχνάμε όμως ότι υπάρχει ένας χώρος, αυτός της σχιζοφρένειας, ούτε ιδιοτροπία του χαρακτήρα, ούτε ψυχολογική διαταραχή, αλλά οδυνηρή ψυχιατρική ασθένεια όπου η αποδομημένη αντίληψη του εγώ και του εαυτού προκαλούν πληθώρα σοβαρών προβλημάτων, χαρακτηρισμένων από την αρχαιότητα, σε αντίθεση με τις υστερικές εκδηλώσεις, πηγή της μετέπειτα ψυχολογίας.
20. Σεξ και θρησκεία.
Μεγάλο τμήμα, της ψυχολογίας και ειδικά της ψυχανάλυσης ασχολείται με τα προβλήματα που έχουν σαν πυρήνα το σεξ, είτε σαν πράξη, είτε σαν κρίκο στις σχέσεις, είτε ακόμα σαν διαταραχή, φέρνοντας στο φως πολλά στοιχεία που αφορούν σε αυτή την τόσο ευχάριστη, τις περισσότερες φορές, σχέση.
Όσο για την ψυχανάλυση, η διασύνδεση μεταξύ σεξ και ενοχής και η λύσης της είναι η κεντρική της ενασχόληση, συχνά αδιαφορώντας για την μετέπειτα τύχη τόσο του σεξ όσο και της ντροπής.
Ο χριστιανισμός δίνει από τα πρώτα του εγκόσμια βήματα κάποιες απλές, αλλά κυρίως, ηθικές αλλά και ρεαλιστικές εφαρμόσιμες απαντήσεις.
Τοποθετώντας το σεξ μέσα στο πλαίσιο του γάμου και οριοθετώντας τις εκφράσεις του με το σεβασμό του σώματος σαν οίκο του Θεού, αποσυνδέει σεξ και ενοχή αποθώντας παράλληλα κάθε διαστρεβλωμένη μορφή του, επιτρέποντας έτσι στο ζευγάρι και τον ψυχολόγο να το δουν με μία διαφορετική λογική.
Η ίδια πράξη παρουσιάζεται σαν φορέας προβλημάτων κάθε μορφής ή σαν βάση εμπιστοσύνης, χαράς και δημιουργίας και η κατανόησή της καθώς και η έκφρασή της μπορούν να αντιμετωπισθούν σε ένα κλίμα σύγκλησης ψυχολογίας και θρησκείας.
Έτσι λοιπόν σε ένα κόσμο που η πληρότητά του διαγράφεται από τις μιγαδικές συναρτήσεις η οποιαδήποτε φαινομενική πραγματικότητα αποτελείται από δύο συνιστώσες, την υλική και την κβαντική, που εκφράζονται με δύο διαφορετικές γεωμετρίες, την γραμμική, ευκλείδεια και την τοπολογική Riemann, εκφράζονται με γραμμικές ή μιγαδικές συναρτήσεις, όπου χρόνος και ενέργεια διατηρούνται ή εναλλάσσονται περιοδικά με σχέσες φάσης.
Φιλοσοφικά συστήματα, επιστημονικές θεωρίες αλλά και θρησκείες και μυστικισμός προσπαθούν να συλλάβουν και κυρίως να αποδώσουν το διπλό υπαρξιακό μυστήριο, της φυσικής και της ψυχολογίας, της μεταφυσικής και της παραψυχολογίας όπου το μετά-φυσικό υπάρχει σαν μαθηματική διαχρονική τοπολογική οντότητα σε διαφορετική διάσταση προβαλλόμενο στην κάποια γραμμική χρονική πραγματικότητα.
Τοπολογικά μαθηματικά, κβαντική φυσική, πλατωνικές ιδέες, χριστιανικός μυστικισμός, καβαλιστική, μας είναι σχετικά γνώριμα πεδία έρευνας και μας επιτρέπουν να κινηθούμε τόσο στην λογική όσο και να συνυπάρξουν στο τοπογραφικό ολόγραμμα που μπορεί να προβληθεί ιδιόμορφα σε κάθε γραμμικό χώρο,
Οι ορθολογικές μέθοδοι και η διαχρονική δομική επικοινωνία συνθέτουν το ολόγραμμα από το οποίο ξεπηδούν τα φαινόμενα, τόσο της φύσης όσο και της συνείδησης.
Ψυχολογία και Παραψυχολογία μπορούν να συμμετάσχουν στην κατανόηση αλλά και στην αλληλεπίδραση των φαινομένων και να δράσουν τόσο στα εναργή όσο και στα πρόδηλα και τα άδηλα, αναγνωρίζοντας τον ρυθμό, ρυσμό, του Δημόκριτου σαν την Φάση του Πεδίου στην οποία συγκλίνει η έκφραση του ενεργειακού φαινιμένου.
Η κβαντομηχανική μας εθίζει στην σκέψη ότι μεταξύ δύο εναργών καταστάσεων που μπορούμε να παρατηρήσουμε μπορεί να υπάρχει ένα υπαρκτό τοπογραφικό χάος που προ-δηλώνει τις δυνητικές εκφράσεις των φαινομένων τα οποία του αντικαθρεφτίζουν τις πιθανές συνθέσεις τους. Μόνο ο μαθηματικός φορμαλισμός μπορεί να εκφράσει το τοπολογικό τοπίο που περιοδικά τέμνει τον μετρικό χώρο των πραγματικών αριθμών και παράγει το φαινόμενο, που για να γίνει αλήθεια πρέπει να είναι, τουλάχιστον, αλγόριθος, δηλαδή να μπορεί να γραφτεί σαν πρόγραμμα υπολογιστού.
Έτσι περνάμε από την υλιστική αντίληψη της φύσης στην μεταφυσική υπόθεση του ιδεαλισμού δια μέσου της μαθηματικής πηγής του σύμπαντος, βρίσκοντας στην βάση της μερικής κοσμολογικής ασυμετρίας την κατανόηση των νόμων της φυσικής μέχρι την εκδήλωση της ζωής, περιγράφοντας την προβολή της τοπολογικής οντότητας σε μία λίγο ή περισσότερο αναλυτική γραμμική δομή. Στην τοπολογική οντότητα ο χρόνος είναι διάσταση (των μορφών) ενώ στην γραμμική δομή παράμετρος (της ενέργειας). Η τοπολογική-κοσμολογική Μορφή το άδηλο των εναργών φαινομενικών δομών (Feynman, broken symmetry and non conservation of parity in reflexive translation, ή, με απλά λόγια, η ασυμμετρία των στοιχείων και του φωτός στον χωρό-χρόνο εκφραζόμενη σε ένα αλγόριθμο δίνει τις δομές.
Ευτυχώς για τον χριστιανό, ο Θεάνθρωπος Χριστός αναλαμβάνει το ρόλο της σύζευξης του υλικού και φανταστικού Κόσμου προστατεύοντας τον πιστό από τις κακοτοπιές τους.
23. ΨΥΧΟ-ΛΟΓΟΣ ΚΑΙ ΨΥΧ-ΙΑΤΡΟΣ
Δύο λόγια για μία διευκρίνιση ... Ο ψυχολόγος είναι, στις καλλίτερες περιπτώσεις ένας φιλόσοφος της ανθρώπινης συμπεριφοράς, πάντως όχι γιατρός, δεν έχει την θεωρητική κατάρτιση, την πρακτική εμπειρία αλλά και την άδεια να δρα φαρμακευτκά ή χειρουργικά στο οποιοδήποτε ανθρώπινο όργανο.
Ο ψυχίατρος, θα πείτε, είναι γιατρός, αλλά στο σημείο αυτό γιά ποιό όργανο; Ξέρουμε, και ο Πλάτωνας μας το υπενθυμίζει, ότι η ψυχή είναι άυλη οντότητα και όχι συγκεκριμμένο όργανο. Ασφαλώς σαν γιατρός, σαν νευρολόγος, έχει τις γνώσεις, την ικανότητα όπως και την υποχρέωση να γιατρέψει το άρρωστο όργανο.
Ο νοών νοείτο, ο άνθρωπος είναι σύστημα οργάνων αλλά και συμβολικό αποτέλεσμα ιστορικής διάρθρωσης, προσωπικής επιλογής και ανάγνωσης ευκαιριών... διαλέγουμε και πέρνουμε ... φιλόσοφο ή γιατρό (το ένα δεν αποκλειει το άλλο, αλλά ο διαχωρισμός πρέπει να είναι συνειδητός), η κατά καιρούς αναδιάρθρωση της συμπεριφοράς με την συμμετοχή του φιλοσόφου της συμπεριφοράς είναι δυνατό να οδηγεί σε καλές και ευχάριστες επιλογές, ίσως με τελικό κριτήριο την ικανότητα συμβολικής αναπαράστασης της ιδίας συμπεριφοράς.
RSS: